Czy na działce MN można prowadzić usługi? Wyjaśniamy przepisy

Zastanawiasz się, czy na działce oznaczonej symbolem MN możesz legalnie prowadzić usługi i jak daleko możesz się posunąć z taką działalnością. W tym artykule wyjaśnię krok po kroku, co wynika z przepisów planowania przestrzennego i Prawa budowlanego oraz jak gminy praktycznie interpretują te zasady. Dzięki temu łatwiej ocenisz, czy Twoja działka rzeczywiście nadaje się pod działalność usługową i na jakich warunkach.

Co oznacza przeznaczenie działki MN w miejscowym planie?

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (MPZP) to akt prawa miejscowego uchwalany przez radę gminy, który wiąże zarówno mieszkańców, jak i urzędników. Ten dokument dokładnie określa przeznaczenie terenów, dopuszczalne sposoby ich użytkowania oraz to, co możesz na działce wybudować, a czego postawić nie wolno. Plan ma część graficzną w formie mapy z symbolami (np. MN, U, R, PG) oraz część tekstową, czyli uchwałę z paragrafami opisującymi zasady zabudowy i zagospodarowania dla poszczególnych terenów.

Oznaczenia na rysunku planu mają zwykle postać kombinacji liczby i liter, co dobrze widać na przykładzie symbolu „30MN”. Liczba, w tym wypadku „30”, to jedynie numer strefy w obrębie danego MPZP i służy do powiązania mapy z odpowiednim paragrafem uchwały. Z kolei litery, czyli „MN”, opisują funkcję terenu, wskazując, że jest to obszar zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, należący do grupy terenów mieszkaniowych oznaczonych literą „M”.

Symbol MN oznacza zatem „tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej”. W praktyce chodzi o obszary przeznaczone przede wszystkim pod budynek jednorodzinny, czyli dom wolnostojący, bliźniak albo segment w zabudowie szeregowej, jeśli MPZP to wprost dopuszcza. Prawo budowlane definiuje budynek mieszkalny jednorodzinny jako obiekt stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym można wydzielić maksymalnie dwa lokale mieszkalne albo jeden lokal mieszkalny i jeden lokal użytkowy. Przy czym ten lokal użytkowy nie może przekraczać 30% powierzchni całkowitej budynku, jeśli dom ma nadal spełniać definicję jednorodzinnego. Zapis o 30% jest ważny, gdy planujesz większy zakres usług w bryle domu i nie chcesz, aby obiekt został zakwalifikowany jako budynek usługowy lub mieszkalno-usługowy.

Na terenach MN możesz więc realizować inwestycje typowo mieszkaniowe, jak klasyczny dom z garażem czy zabudowę zagrodową, a często także wolnostojące budynki gospodarcze i garaże. MPZP może jednocześnie dopuszczać, jako funkcję uzupełniającą, prowadzenie określonych usług wbudowanych w budynek mieszkalny lub w obiektach wolnostojących, ale trzonem przeznaczenia zawsze pozostaje funkcja mieszkaniowa jednorodzinna.

Sam symbol MN co do zasady wyklucza natomiast budowę samodzielnych budynków usługowych jako funkcji podstawowej, ponieważ dla tego typu obiektów przeznaczono w planach osobne tereny – najczęściej oznaczone jako U, PG, P czy US. Wyjątkiem są sytuacje, w których tekst planu wyraźnie wprowadza inne przeznaczenie jako „przeznaczenie dopuszczalne” lub „uzupełniające”, wskazując wprost możliwość lokalizacji określonych usług na obszarze mieszkaniowym.

W MPZP funkcja podstawowa to ta, która ma dominować na danym terenie, np. zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna na MN. Funkcja dopuszczalna lub uzupełniająca może ją rozsądnie rozszerzać, np. o „usługi podstawowe” czy „usługi nieuciążliwe”, takie jak małe biura, lokale handlu detalicznego czy drobne rzemiosło. Orzecznictwo, w tym wyroki NSA, akceptuje taką funkcję mieszaną, pod warunkiem że przeznaczenia się nie wykluczają, czyli nie zestawiamy np. zabudowy mieszkaniowej z gospodarowaniem odpadami albo działalnością mocno przemysłową.

Dla lepszego zrozumienia roli symbolu warto porównać MN z innymi oznaczeniami w planie. MW to zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, czyli bloki, apartamentowce czy kamienice z wieloma lokalami. ML oznacza zabudowę letniskową, nastawioną na rekreację indywidualną, a U – tereny usługowe, na których można lokalizować hotele, restauracje, biura, obiekty handlu czy przychodnie. To, czy działka ma symbol MN, MW, ML czy U, bezpośrednio przekłada się na to, czy i w jakim zakresie możesz prowadzić usługi.

Czy na działce MN można prowadzić usługi?

Odpowiedź na pytanie, czy na działce MN możesz prowadzić usługi, nigdy nie wynika wyłącznie z samego symbolu na mapie, lecz zawsze z konkretnego zapisu w tekście MPZP. W wielu gminach przyjmuje się praktykę, że terenom zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej towarzyszy dopuszczenie „usług podstawowych” lub „usług nieuciążliwych” jako przeznaczenia uzupełniającego. Jednak istnieją też plany, w których na MN nie przewidziano żadnej funkcji usługowej i wtedy wprowadzenie usług jest niedopuszczalne. Dlatego nie możesz opierać się na samej legendzie do mapy, tylko musisz odszukać paragraf dotyczący Twojej strefy, np. 30MN, w części tekstowej uchwały i zobaczyć, jakie przeznaczenie podstawowe i dopuszczalne zostało tam opisane.

W wielu planach spotkasz rozwiązania, w których na terenach MN dopuszcza się zarówno usługi wbudowane w budynek mieszkalny, jak i wolnostojące obiekty usługowe na tej samej działce, pod warunkiem że nie powodują uciążliwości poza granice nieruchomości. Część MPZP ogranicza jednak usługi wyłącznie do wydzielonej części domu, odwołując się do limitów powierzchni, takich jak 10–30% powierzchni użytkowej budynku. Zdarzają się też uchwały, w których dana usługa, np. gabinet lekarski czy niewielki sklep, została wskazana wprost jako funkcja dopuszczalna na MN, co ułatwia późniejszą interpretację.

Jakie usługi są zwykle dopuszczone na terenach MN?

W praktyce planistycznej gminy przy terenach MN bardzo często posługują się pojęciami „usług podstawowych” albo „usług nieuciążliwych” jako przeznaczenia uzupełniającego. Chodzi o takie formy działalności, które nie zaburzają mieszkaniowego charakteru okolicy i nie generują nadmiernego ruchu, hałasu ani innych oddziaływań poza działkę.

Jeśli w Twoim MPZP występuje zapis o usługach dopuszczonych na MN, zwykle będzie on zawierał przykładowy katalog rodzajów działalności, który może wyglądać następująco:

• usługi handlu detalicznego, czyli niewielkie sklepy osiedlowe, punkty sprzedaży artykułów pierwszej potrzeby czy małe salony branżowe,
• niewielkie biura, kancelarie, usługi finansowe i doradcze, jak kancelaria prawna, biuro rachunkowe czy agent ubezpieczeniowy,
• drobne rzemiosło, np. pracownia krawiecka, atelier fotograficzne, serwis komputerowy, zakład szewski albo mały warsztat rękodzieła,
• usługi kultury, turystyki i rekreacji, takie jak mała galeria, wypożyczalnia sprzętu rekreacyjnego czy niewielki pensjonat rodzinny,
• lokalna gastronomia, np. kameralna kawiarnia, mały bar śniadaniowy lub punkt sprzedaży posiłków na wynos bez nocnych godzin funkcjonowania,
• usługi zdrowia, w tym gabinet lekarski, stomatologiczny, rehabilitacyjny, fizjoterapeutyczny lub gabinet dietetyczny,
• usługi oświaty i opieki, takie jak małe przedszkole, żłobek, punkt dziennej opieki dla dzieci czy niewielna szkoła językowa.

Zakres tych usług jest jednak zawsze powiązany z definicjami zawartymi w konkretnym MPZP. Często uchwała wymienia wprost dozwolone rodzaje działalności i wskazuje, że inne, niewymienione, są niedopuszczalne, nawet jeśli z Twojej perspektywy wydają się nieuciążliwe. Nie możesz więc zakładać, że każda cicha działalność biurowa czy internetowa będzie automatycznie akceptowalna tylko dlatego, że nie generuje hałasu.

Jak gmina definiuje usługi nieuciążliwe?

Określenie „usługi nieuciążliwe” nie ma jednolitej definicji ustawowej, nie znajdziesz go ani w Prawie budowlanym, ani w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jako sztywnej kategorii. Jest to pojęcie, które gminy doprecyzowują w swoich MPZP, najczęściej przez opis skutków oddziaływania, a nie poprzez zamkniętą listę branż. Podstawowym kryterium jest to, że działalność nie może kolidować z podstawową funkcją mieszkaniową terenu, czyli nie może pogarszać warunków bytowych mieszkańców.

W wielu uchwałach pojawiają się powtarzające się kryteria „nieuciążliwości”, które można streścić tak:

• zakaz emisji niezorganizowanej pyłów, odorów i hałasu poza granice działki budowlanej,
• brak oddziaływań przekraczających granice nieruchomości, w tym drgań, wibracji czy zanieczyszczeń powietrza,
• brak wzmożonego transportu ciężkiego, szczególnie pojazdów dostawczych i ciężarowych w porze nocnej,
• zakaz działalności związanej z przetwarzaniem odpadów, oczyszczaniem ścieków, uciążliwą produkcją czy składowaniem substancji niebezpiecznych.

W praktyce oznacza to, że typowe usługi nieuciążliwe dopuszcza się na terenach MN czy MW, natomiast usługi uciążliwe – związane np. z produkcją, przetwórstwem, intensywną logistyką czy gospodarowaniem odpadami – kieruje się na tereny oznaczone symbolami U, P, PG lub PP. W tekstach planów często znajdziesz odwołanie, że działalność usługowa wywołująca uciążliwości transportowe, hałas czy zapachy powinna być lokalizowana właśnie na terenach PG czy innych strefach produkcyjno-usługowych.

Jak sprawdzić zapisy miejscowego planu dla swojej działki?

Samo stwierdzenie na mapie „MN” to za mało, aby rzetelnie ocenić, czy możesz na działce prowadzić usługi oraz w jakim zakresie. Potrzebujesz pełnego wglądu w MPZP, czyli zarówno w część graficzną, jak i tekstową, a także w definicje pojęć, które gmina zastosowała w uchwale.

Dokumenty planistyczne możesz znaleźć w kilku miejscach, do których masz stosunkowo łatwy dostęp:

• strona internetowa gminy, na której często udostępnione są obowiązujące MPZP w formie plików PDF oraz interaktywnej mapy,
• portal mapowy, np. Geoportal lub serwisy geodezyjne gmin i powiatów, gdzie po numerze działki możesz sprawdzić oznaczenie planistyczne,
• wypis i wyrys z planu uzyskany w urzędzie gminy – jest to oficjalny dokument zawierający fragment mapy i odpowiednie ustalenia tekstowe dotyczące Twojej działki.

Gdy masz już dostęp do planu, musisz technicznie zidentyfikować swoją działkę w jego strukturze. Najpierw na mapie odszukujesz położenie nieruchomości i sprawdzasz symbol strefy, np. „30MN” czy „2.MN.15”. Następnie w tekście uchwały odszukujesz paragraf odpowiadający danemu numerowi strefy, gdzie opisane jest przeznaczenie podstawowe, dopuszczalne, zasady zabudowy, parametry urbanistyczne oraz ewentualne ograniczenia funkcjonalne.

Przy analizie tekstu planu warto przejść przez kilka bloków zapisów, które mają bezpośredni wpływ na prowadzenie usług na MN:

• definicje pojęć użytych w MPZP, w tym „usług podstawowych”, „usług nieuciążliwych”, „powierzchni przyrodniczo czynnej” czy „działki budowlanej”,
• ustalenia dla konkretnego terenu MN – przeznaczenie podstawowe oraz przeznaczenie dopuszczalne lub uzupełniające, gdzie może być opisane dopuszczenie usług,
• ograniczenia funkcjonalne, czyli wyraźne zakazy lokalizacji określonych rodzajów działalności, jak usługi związane z oczyszczaniem ścieków czy uciążliwe rzemiosło,
• parametry zabudowy, takie jak wysokość, kąt nachylenia dachu, procent zabudowy działki i minimalna powierzchnia przyrodniczo czynna,
• wymagania dotyczące miejsc postojowych i dojazdów, które mogą przesądzić o realnej możliwości prowadzenia usług na małej lub wąskiej działce.

Zanim podejmiesz decyzję o zakupie działki MN lub zleceniu projektu usługowego, uzyskaj pełny wypis i wyrys z MPZP dla konkretnej nieruchomości i w razie jakichkolwiek wątpliwości wystąp do gminy o pisemną interpretację, czy planowana usługa jest zgodna z przeznaczeniem terenu oraz zapisami o funkcjach dopuszczalnych.

Jakie ograniczenia dla usług na działce MN stosują najczęściej gminy?

Nawet jeśli plan miejscowy dopuszcza usługi na działce MN, gmina zwykle obudowuje to przyzwolenie szeregiem szczegółowych wymogów. Obejmują one zarówno skalę prowadzonej działalności, sposób usytuowania jej względem części mieszkalnej, jak i wpływ inwestycji na sąsiedztwo oraz środowisko. Liczą się tu zarówno zapisy MPZP, jak i ogólne przepisy Prawa budowlanego oraz warunków technicznych, które organ bierze pod uwagę przy wydawaniu pozwolenia na budowę lub przyjmowaniu zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania.

• limit udziału powierzchni usługowej w budynku mieszkalnym lub w obrębie działki,
• ograniczenia co do rodzaju dopuszczalnych usług i zakazy działalności uciążliwej,
• wymogi parkingowe, dojazdowe i obsługi komunikacyjnej,
• wymogi dotyczące minimalnej powierzchni biologicznie (przyrodniczo) czynnej oraz intensywności zabudowy.

Jaki udział powierzchni usługowej w budynku mieszkalnym dopuszcza się najczęściej?

Prawo budowlane wprowadza jasną zasadę: budynek mieszkalny jednorodzinny może zawierać jeden lokal użytkowy o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Jeżeli ten próg zostanie przekroczony, obiekt przestaje spełniać definicję budynku jednorodzinnego i formalnie może zostać uznany za obiekt o innym charakterze, np. usługowy lub mieszkalno-usługowy. To z kolei może oznaczać inne procedury, surowsze wymagania techniczne oraz konieczność wykazania zgodności z przeznaczeniem terenu, które może już nie być czysto mieszkaniowe.

Plany miejscowe często dodatkowo precyzują udział funkcji usługowej w stosunku do części mieszkalnej. W wielu MPZP spotyka się zapisy, że na terenach MN dopuszcza się jedynie wydzielenie fragmentu budynku pod usługi, „najczęściej 10–30% powierzchni użytkowej budynku”. Zdarzają się również plany, które całkowicie wykluczają wolnostojące budynki usługowe i zezwalają jedynie na wbudowany lokal usługowy w parterze domu.

Dla inwestora praktyczną konsekwencją jest to, że im większy udział funkcji usługowej w budynku, tym większe ryzyko zmiany kwalifikacji obiektu z jednorodzinnego na usługowy lub mieszkalno-usługowy. Taka zmiana może pociągnąć za sobą konieczność zapewnienia większej liczby miejsc parkingowych, bardziej rozbudowanej ochrony przeciwpożarowej, dodatkowych instalacji i często trudniejsze procedury uzyskiwania decyzji administracyjnych.

Jak wymagania dotyczące miejsc parkingowych i dojazdu wpływają na możliwość usług?

MPZP zawsze wskazuje, że zabudowa – niezależnie od tego, czy mieszkaniowa, czy usługowa – musi mieć zapewnioną odpowiednią obsługę komunikacyjną. Na terenach MN gmina wymaga więc nie tylko formalnego dostępu do drogi publicznej, ale też odpowiedniej liczby miejsc postojowych lub garażowych na działce oraz często możliwości dojazdu dla pojazdów dostawczych, jeśli zakładana usługa wymaga zaopatrzenia.

Typowe zapisy dotyczące usług na terenach mieszkaniowych obejmują m.in.:

• obowiązek zapewnienia miejsc parkingowych dla klientów i pracowników na terenie działki lub w jej bezpośrednim otoczeniu,
• konieczność zapewnienia dogodnych dojazdów dla pojazdów dostawczych, jeśli działalność wymaga transportu towarów,
• zakaz lokalizowania usług generujących wzmożony ruch samochodowy, hałas czy intensywny transport ciężki w strefach mieszkaniowych, przy jednoczesnym wskazaniu, że tego typu działalność powinna być kierowana na tereny PG, P lub inne strefy przemysłowo-usługowe.

Na małych działkach MN to właśnie wymogi parkingowe i dojazdowe często stają się największą przeszkodą w realizacji usług. Jeśli działka ma wąski front, wysoki wymagany udział zieleni przyrodniczo czynnej i ograniczony procent zabudowy, w praktyce może zabraknąć miejsca na budynek, ogród i wymaganą liczbę miejsc postojowych. W efekcie, choć tekst planu dopuszcza usługi, rzeczywiste warunki terenowe i szczegółowe parametry zabudowy uniemożliwiają uruchomienie bardziej intensywnej działalności.

Przy projektowaniu usług na działkach MN jednym z najczęstszych źródeł problemów z pozwoleniem na budowę jest zbyt mała liczba miejsc parkingowych lub brak odpowiedniego dojazdu. Zanim wybierzesz rodzaj działalności, dokładnie przeanalizuj zapisy MPZP dotyczące miejsc postojowych, szerokości dróg dojazdowych oraz minimalnego udziału powierzchni przyrodniczo czynnej.

Zmiana sposobu użytkowania domu jednorodzinnego na usługi – kiedy potrzebne jest pozwolenie?

Prowadzenie działalności w istniejącym domu jednorodzinnym może mieć dwojaki charakter. Z jednej strony jest to zwykłe „prowadzenie działalności” w lokalu mieszkalnym, np. praca zdalna, księgowość online, które nie zmienia formalnie sposobu użytkowania budynku. Z drugiej strony, gdy przeznaczasz wyraźną część domu na funkcje usługowe w rozumieniu Prawa budowlanego, może dojść do formalnej zmiany sposobu użytkowania – całości budynku lub jego części, co wiąże się z dodatkowymi procedurami.

Warunkiem jakiejkolwiek zmiany sposobu użytkowania jest przede wszystkim zgodność nowej funkcji z MPZP oraz zachowanie definicji budynku jednorodzinnego, w tym wspomnianego limitu 30% powierzchni całkowitej na lokal użytkowy. Jeżeli plan nie dopuszcza usług na terenie MN, formalne przekształcenie części domu w lokal usługowy będzie sprzeczne z planem, a organ administracji architektoniczno-budowlanej odmówi zgody, nawet jeśli od strony technicznej obiekt spełnia wszystkie wymogi.

• gdy oprócz zmiany sposobu użytkowania planujesz roboty budowlane wymagające pozwolenia, takie jak rozbudowa, nadbudowa czy znaczące ingerencje w konstrukcję,
• gdy zmiana funkcji powoduje konieczność dostosowania budynku do ostrzejszych wymagań technicznych lub przeciwpożarowych, np. dodatkowe wyjścia ewakuacyjne, instalacje oddymiające,
• gdy skala usług sprawia, że obiekt przestaje być budynkiem jednorodzinnym w rozumieniu Prawa budowlanego i zmienia się jego kategoria użytkowa.

Nawet jeśli składasz wniosek o pozwolenie na budowę związaną ze zmianą sposobu użytkowania, organ w pierwszej kolejności bada zgodność inwestycji z MPZP. Jeżeli plan dla terenów MN nie przewiduje funkcji usługowej albo wprost wyklucza usługi danego typu, urząd odmówi zatwierdzenia projektu lub wydania pozwolenia, niezależnie od tego, jak atrakcyjny jest pomysł na biznes.

Kiedy wystarczy zgłoszenie zmiany sposobu użytkowania budynku na usługi?

Jeżeli plan miejscowy dopuszcza usługi na MN, a zakres działalności mieści się w granicach definicji budynku jednorodzinnego (czyli lokal użytkowy nie przekracza 30% powierzchni całkowitej domu), często możliwe jest dokonanie zmiany sposobu użytkowania części budynku na podstawie zwykłego zgłoszenia. Warunkiem jest, aby planowane prace nie obejmowały robót wymagających pozwolenia na budowę, a jedynie np. zmiany aranżacyjne i instalacyjne w obrębie lokalu.

W zgłoszeniu zmiany sposobu użytkowania powinny znaleźć się m.in.:

• opis dotychczasowego i planowanego sposobu użytkowania, np. „mieszkalny” → „mieszkalno-usługowy z lokalem kosmetycznym”,
• zestawienie powierzchni przeznaczonej na funkcję usługową wraz z odniesieniem do limitu procentowego wynikającego z MPZP lub Prawa budowlanego,
• informacje o wpływie nowej funkcji na bezpieczeństwo pożarowe, warunki higieniczno-sanitarne, użytkowanie budynku i środowisko w postaci hałasu, emisji, ruchu pojazdów.

Organ może wnieść sprzeciw do takiego zgłoszenia, jeżeli uzna, że zmiana sposobu użytkowania jest niezgodna z przeznaczeniem terenu MN, przekracza dopuszczalny udział powierzchni usługowej albo powoduje nadmierne uciążliwości dla otoczenia. W praktyce oznacza to, że brak funkcji usługowej w planie lub jej zbyt restrykcyjne ograniczenie może zablokować inwestycję już na etapie zgłoszenia.

Jednoosobowa działalność gospodarcza na działce MN – co mówią przepisy podatkowe i ewidencyjne?

Jednoosobowa działalność gospodarcza to najprostsza forma prowadzenia firmy, rejestrowana w CEIDG na podstawie przepisów ustawy – Prawo przedsiębiorców. Sama rejestracja JDG jest szybka i nie wymaga uzyskiwania od gminy odrębnych decyzji planistycznych czy zgód już na etapie wpisu do ewidencji. Możesz więc zgłosić adres swojej nieruchomości jako miejsce wykonywania działalności bez weryfikacji MPZP na poziomie CEIDG.

Nie oznacza to jednak, że gmina i MPZP nie mają znaczenia dla faktycznego sposobu użytkowania nieruchomości. Władztwo planistyczne gminy – choć ograniczone konstytucyjnym prawem własności – pozwala jej określać przeznaczenie terenów i zasady zagospodarowania, a więc pośrednio wpływać na to, jakie rodzaje działalności mogą być prowadzone w danym miejscu. Jeżeli plan dla MN zakazuje usług, to fakt posiadania wpisu do CEIDG nie uprawnia do użytkowania domu w sposób sprzeczny z ustaleniami planu.

Praktyczna zasada, którą warto stosować, jest prosta: jeśli planujesz JDG o charakterze usługowym na działce MN, za każdym razem przeanalizuj postanowienia MPZP pod kątem dopuszczenia usług i ich skali. Drobne, nieuciążliwe usługi prowadzone w części domu – jak biuro rachunkowe, gabinet psychologiczny czy działalność projektowa – na ogół nie budzą większych zastrzeżeń, o ile mieszczą się w granicach funkcji uzupełniającej z planu i nie zmieniają charakteru zabudowy z mieszkaniowego na usługowy.

Od strony podatkowej ważne jest rozróżnienie pomiędzy częścią budynku i gruntu wykorzystywaną na cele mieszkalne a częścią przeznaczoną na działalność gospodarczą. Zgodnie z przepisami podatku od nieruchomości, część używana do prowadzenia działalności podlega zazwyczaj wyższej stawce niż część mieszkaniowa. Właściciel ma obowiązek zgłoszenia takich zmian w gminie, składając odpowiednią informację lub deklarację podatkową, w której wskaże metraż powierzchni zajętej na działalność.

Z punktu widzenia ewidencji działalności w CEIDG musisz podać adres miejsca wykonywania działalności, który powinien odpowiadać rzeczywistemu sposobowi użytkowania budynku oraz być zgodny z przeznaczeniem wynikającym z MPZP. W praktyce oznacza to, że nie powinieneś zgłaszać w CEIDG np. warsztatu naprawy ciężarówek czy punktu skupu złomu pod adresem domu na terenie MN, jeśli plan wprost wyklucza takie usługi jako uciążliwe i kieruje je na strefy U, PG czy P.